Make your own free website on Tripod.com

Huling Pahimakas

Jose Rizal (sa salin ni Andres Bonifacio)

 

Pinipintuho kong Bayan ay paalam,
Lupang iniirog ng sikat ng araw,
mutyang mahalaga sa dagat Silangan,
kaluwalhatiang sa ami’y pumanaw.

Masayang sa iyo’y aking idudulot
ang lanta kong buhay na lubhang malungkot;
maging maringal man at labis alindog
sa kagalingan mo ay aking ding handog.

Sa pakikidigma at pamimiyapisang
alay ng iba’y ang buhay na kipkip,
walang agam-agam, maluag sa dibdib,
matamis sa puso at di ikahapis.

Saan man mautas ay dikailangan,cipres o laurel,
lirio ma’y patunganpakikipaghamok,
at ang bibitayan,yaon ay gayon din kung hiling ng Bayan.

Ako’y mamamatay,
ngayong namamalasna sa silinganan
ay namamanaagyaong maligayang araw
na sisikatsa likod ng luksang nagtabing na ulap.

Ang kulay na pula kung kinakailanganna maitina
sa iyong liway-way,dugo ko’y isabong
at siyang ikinangng kislap ng iyong maningning na ilaw

Ang aking adhika sapul magkaisip
ng kasalukuyang bata pang maliit,
ay ang tanghaling ka at minsan masilip
sa dagat Silangan hiyas na marikit.

Natuyo ang luhang sa mata’y nunukal,
taas na ang noo’t walang kapootan,
walang bakas kunot ng kapighatiang
bahid man dungis niyong kahihiyan.

Sa kabuhayang ko ang laging gunita
maningas na aking ninanasa-nasaay guminhawa ka
ang hiyas ng diwa hingang papanaw ngayong biglang-bigla.

Ikaw’y guminhawa laking kagandahangakoy malugmok,
at ikaw ay matanghal,hininga’y malagot,
mabuhay ka lamang bangkay ko’y masilong sa iyong Kalangitan.

Kung sa libingan ko’y tumubong mamalas
sa malagong damo mahinhing bulaklak,
sa mga labi mo’y mangyayaring itapat,
sa kaluluwa ko hatik ay igawad.

At sa aking noo nawa’y iparamdam,
sa lamig ng lupa ng aking libingan,
ang init ng iyong paghingang
dalisay at simoy ng iyong paggiliw na tunay.

Bayaang ang buwan sa aki’y ititigang
liwanag niyang lamlam at tahimik,
liwayway bayaang sa aki’y ihatid
magalaw na sinag at hanging hagibis.

Kung sakasakaling bumabang humantong
sa krus ko’y dumapo kahit isang ibon
doon ay bayaan humuning hinahon at dalitin niya payapang panahon.

Bayaan ang ningas ng sikat ng araw,
ula’y pasingawin noong kainitan,
magbalik sa langit ng buong dalisay
kalakip ng aking pagdaing na hiyaw.

Bayaang sino man sa katutong giliw
tangisang maagang sa buhay pagkitil;
kung tungkol sa akin ay may manalangin
idalangin, Bayan, yaring pagka himbing.

Idalanging lahat yaong nangamatay,
mangagatiis hirap na walang kapantay;
mga ina naming walang kapalaran
na inihihibik ay kapighatian.

Ang mga bao’t pinapangulila,
ang mga bilanggong nagsisipagdusa;
dalanginin namang kanilang makitaang
kalayaan mong, ikagiginhawa.

At kung ang madilim na gabing mapanglaway
lumaganap na doon sa libinga’t
tanging mga patay ang nangaglalamay,
huwag bagabagin ang katahimikan.

Ang kanyang hiwagay huwag gambalain;
kaipala’y maringig doon ang taginting,
tunog ng gitara’t salterio’y mag saliw,
ako, Bayan yao’t kita’y aawitin.

Kung ang libingan ko’y limat na ng lahat
at wala ng kurus at batang mabakas
,bayaang linangin ng taong masipag,
lupa’y asarolin at kauyang ikalat.

At mga buto ko ay bago matunaw
mauwi sa wala at kusang maparam,
alabok ng iyong latag ay baya
ang siya ang babalang doo’y makipisan.

Kung magka gayon na’y aalintanahin
na ako sa limot iyong ihabilinpagka’t himpapawid
at ang panganurin mga lansangan mo’y aking lilibutin.

Matining na tunog ako sa dingig mo,
ilaw, mga kulay, masamyong pabango,
ang ugong at awit, pag hibik sa iyo,
pag asang dalisay ng pananalig ko.

Bayang iniirog, sakit niyaring hirap,
Katagalugang ko pinakaliliyag,
dinggin mo ang aking pagpapahimakas;
diya’y iiwan ko sa iyo ang lahat.

Ako’y patutungo sa walang busabos,
walang umiinis at berdugong hayop;
pananalig doo’y di nakasasalot,
si Bathala lamang dooy haring lubos.

Paalam, magulang at mga kapatid
kapilas ng aking kaluluwa’t dibdib
mga kaibigangg bata pang maliit
sa aking tahanan di na masisilip.

Pag pasasalamat at napahinga rin,
paalam estranherang kasuyo ko’t aliw,
paalam sa inyo, mga ginigiliw;
mamatay ay siyang pagkakagupiling!